ولی به وب چند تا از دوستام سر زدم و موضوعی باعث شدم که بد جوری حالم گرفته بشه!

دیگه حس نوشتن ندارم جز اینکه از همه زمین و زمان ، از تو ، از خودم ، از زندگی و از همه آدمها حالم به هم میخوره!

زندگی ارزش زنده بودن رو نداره ، نبودن بهتر از بودن در جایی هست که متعلق به اون نیستی . . .

سعی میکنم بعد از این کمتر بیام نت ، شاید هرگز بر نگردم ، شاید بعد از مدتی . . .

یه وقتایی بود که اینجا نوشتن و اینجا بودن آرومم میکرد

ولی حالا دیگه . . .

راستش دل خذف کردن وبو ندارم چون تنها همدم تنهایی های چند سال من بود

از همه کسایی که تو این مدت تحملم کردن ممنونم اگر اشتباهی مرتکب شدم منو ببخشین

سعی میکنم بعد از این به تنهایی هام عادت کنم

تنها چیزی که حالا دلم میخواد بارونه و یه دل سیر گریه و درد دل . . .

همتونو دوست دارم و دست تک تکتون رو میبوسم . . .

                                پری رخی در این شهر نمیبرد دلم را
                                                                    کجـا روم خدایا ، که میبرد دلم را

                                پناه من تو بودی ، نیاز من تو هستی
                                                                    به غیر درگـــه تو نمیـــبـرم دلم را

تا همیشه . . .                                                                           پریشان .  ۱۴ / ۵ / ۸۸

دلم از این زندگی کثیف گرفته ، تحمل این زندگی برام خیلی سخته

احساس میکنم دارم خفه میشم!

ای خدا دیگه بسه ، دیگه به تنگ اومدم ، نای زندگی کردنو ندارم

اینهمه غرور ، اینهمه کبنه ، این همه عداوت و دشمنی و غذاب

واقعا ارزش زنده بودن رو داره؟!

من بدبختو باش

سعی میکنم دل کسی رو نشکنم که داره خوردم میکنه ، سعی میکنم به عشق کسی احترام بزارم که عشقمو به بازی گرفته

خسته شدم از همه کسایی که دل آدما رو میشکنن

ما آدما دنبال چی هستیم؟!چی میخوایم ؟! دنبال کی میگردیم ؟!

میخوایم یکی دوسمون داشته باشه ؟! میخوایم کسی عاشقانه ما رو بخواد ؟! میخواهیم کسی تا ته دنیا باهامون باشه؟!

وقتی نمیتونیم برای بدست آوردن عشقمون غروزمون رو نادیده بگیریم ، وقتی نمیتونیم دل کسی رو نشکنیم وقتی نمیتونیم برای احساس کسی ارزش قاعل بشیم ، همون بهتر که . . .

این روزا همه عادت کردن به دل شکستن ، مردم دارن سر همدیگه کلاه میزارن ، مردم دیگه شیشه دلشون صاف نیست ، نمیتونن احساسشون رو ابراز کنن ، خجالت میکشن در سوگ عشقشون گریه کنن ، بلد نیستن زیر بارون فریاد بزنن 

دلم شکسته ، داغونم ، خدایا اشکامو ببین ، خدا تو میدونی که به خاطر نشکستن دل مردمت خودمو شکستم
خدایا تو شاهدی
خدایا گلایه نمیکنم ولی دیگه خستم ، قسم به ذات عشقت دیگه شکستم بس که هر کس و ناکسی عشق های پاکو به بازی میگیره

خدایا ، پروردگارا خدایی کن ، من از این زندگی چیزی نمیخوام ، مال و منال دنیا رو نمیخوام ، شهرت و شهوت نمیخوام ، کسب و کار نمیخوام ، به جون طوطیام قسم هیچی نمیخوام

یه دل صاف و بی کینه میخوام ، یه دل بزرگ میخوام ، خسته شدم

به خدا خسته شدم

کاش یکی میفهمید من چی میگم ، کاش یکی میفهمید درد من چیه ، کاش یکی بود که امشب تا صبح باهاش حرف بزنم ، کاش کسی بود که دیگه دلمو نشکنه ، کاش کسی بود که دیگه دروغ نگه ، کاش یکی بود که واهمه ای نداشت از گفتن حرف دلش

خدایا قسمت میدم به اشک شبونه عاشقا ، خدایا قسمت میدم به مناجات پرنده ها و ماهی ها ، اگه روزی از عشق مخلوقانت غافل شدم ، اگه روزی بی عشق زیستم ، اگه روزی دلی رو شکستم ، اگه روزی احساسی رو پرپر کردم ، اون روز رو آخرین روز زندگی من قرار بده

با تموم مصیبت ها و نامردمی ها و نامردی ها هنوز هم عاشقم ، هنوز هم به صداقت عشق ایمان دارم ، هنوز هم شعرهای حافظ و شهریار رو میخونم و هنوز هم به عشق زنده ام و با عشق زندگی میکنم

۱/۵/۸۸  -  پریشان

ولی پشیمون شدم و همه رو حذف کردم

احساس میکنم که دیگه حتی اینجا هم نمیتونم حرفامو بزنم

برای کسی که میدونه با اونم:

منظورت از این کارا چیه؟!

کلافم کردی

وجودشو داشته باش و رک و پوست کنده حرفتو بزن

من چه هیزم تری برات فروختم ؟!

من در حقت کدوم نامردی رو کردم؟!

من که کاری به کارت نداشتم؟!

من که دلتو نشکستم؟!

من که خوردت نکردم؟!

من که تمسخرت نکردم؟!

من که به عشق و احساست خرده نگرفتم ؟۱

من که تسلیم عشقت شدم؟!

من که ازت دل کندم ؟!

پس چرا؟!

دلیل این کارا چیه ؟!

قبول ! من نامردم!

تو مرد باش و مردونه حرفتو بزن!

من هر قدر هم که نامرد باشم به تموم عمرم عشق و احساس کسی رو به بازی نگرفتم

وقتی کسی بهم گفته دوستت دارم بهش پشت نکردم ! حتی به تو!

حالا دلیل این کارات چیه ؟!

عاشقی یا عاقل ؟!

دیونه ای یا هشیار؟!

من هرگز در حقت نامردی نکردم! تو چی ؟!

مردونه بگو حرفتو !

نه پشت نقاب و نه با کنایه و شعر دیگران!

با زبون خودت ، با زبون دلت ، با زبون احساست ، با عشقت ، بگو

وجودش رو داشته باش و بگو ، حقیقت رو

مرد باش و مردونه بگو  . . .

حدود ساعت ۴:۳۰ بود که جمع کردم تا بخوابم حدود ساعت ۱۰:۳۰ بیدار شدم

من به رسم همه ساله دیشب هم سر قرار حاضر بودم ولی به سان سالهای گذشته تو نبودی!

بر خلاف تو با گذشت ۷ سال هنوز هم فراموش نکردم ، بامداد امروز هفتمین سال هم تموم شد

یادمه سالهای اول شور و شوق خاصی برای تکرار خاطره هامون داشتیم ولی رفته رفته خاطره ها هم رنگ باختند

به قول شاعر :

در گذر گاه زمان
خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد . . .
فصل ها میمیرند
رنگ ها رنگ دگر میگیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست نا خورده به جا میماند . . .

۲۳تیر ماه سال ۸۱ بود و شب پنجشنبه و بامداد جمعه ۲۴ تیر

حدود ساعت ۱۲ شب با هم آشنا شدیم و تا ۱:۳۰ این آشنایی به طول انجامید ، یادش به خیر که از سر اجبار با هم خداحافظی کردیم ، چون شب و بود و بیشتر از این نمیتونستیم با هم باشیم

من همیشه خجالتی بودم و موقع خداحافظی اصلا روم نشد که یه نشونی ازت بگیرم تا بتونیم باز هم همیگه رو ببینیم!

تو شماره موبایلت رو دادی و گفتی فردا ساعت ۱۰ ( یعنی ۸ ساعت بعد) بهم زنگ بزن

یادمه تا صبح نتونستم بخوابم ، تا ساعت ۱۰ لحظه شماری میکردم تا باهات حرف بزنم

تو اولین دختری بودی که به زندگی من قدم گذاشتی

من هیچ وقت بهت تو نمیگفتم و میگفتم شما ، شما هم همش میگفتی مگه من اینجا چند نفرم که همش میگی شما

از وقتی رفتی . . .

دیگه نمیتونم بیشتر از این بنویسم ، نمیتونم ، نمیتونم . . .

۷ سال گذشت و من هنوز نتونستم این آشنایی و جدایی رو بپذیرم

                  در این بازار مکاران مـــرو هـــر ســــو چو بی‌کاران
                                                              بـه دکــان کسـی بنشـین که در دکان شـــکر دارد

                  تــرازو گـــر نداری پس تــو را زو ره زنــد هــــر کس
                                                              یکــــی قلبــــی بیـــاراید تــــو پنــــداری که زر دارد

                  تــو را بــــر در نشــانــد او بــه طـــراری که می‌آیــد
                                                              تـو منشــیـن منـتظــر بر در که آن خانـه دو در دارد

                  به هر دیگی که می‌جوشد میاور کاسه و منشین
                                                              که هـر دیگی که می‌جوشـد درون چیـزی دگر دارد

                  نه هر کلکـــی شـــکر دارد نه هـــر زیری زبـــر دارد
                                                              نه هـــر چشمی نظر دارد نه هـــر بحـری گهر دارد

                  بنــــال ای بلبـــل دســـتان ازیـــــــرا ناله مســـتان
                                                              میـــــان صخـــــــــــره و خــــــــارا اثــر دارد اثــر دارد

                  بنـه ســر گـــر نمی‌گنجی کــه اندر چشمه سوزن
                                                              اگـر رشـته نمی‌گنجــد از آن باشـد که ســـــر دارد

                  چـراغســـت این دل بیـــــدار به زیر دامنش می‌دار
                                                              از ایــن باد و هــوا بگـــذر هوایش شـور و شر دارد

                  چــو تــو از باد بگـذشتی مقیم چشمه‌ای گشتی
                                                              حـــریف همـــدمی گشــتی که آبی بر جگـــر دارد

                                        چـــو آبت بر جگـــــر باشــد درخت ســــبز را مانی
                                        که میـــــوه نو دهـــــد دایم درون دل ســــــفر دارد

خسته شدم . . .

زندگی ماشینی برام مفهمی نداره و فاقد ارزش زیستن میدونم

عشق ، عشق ، عشق . . .

کلمه ای که همه ازش دم میزنن و ادعا دارن و در اصل عشق شده ملعبه بازار دو رویان

دلالها رو دلها قیمت میزارن و احساس رو معامله میکنن

ابراز احساس تبدیل شده به ضد ارزش ، بس که نامه های نیما و شعر های فروغ و سهراب و دلنوشته های شریعتی سر زبون هر ناکسی جاری شد

دلم میسوزه به حال خودم و تموم عاشقایی که پاک باخته ی دروغ ریاکاران شدن

دلم خونه برای دوستانی که ناله های شبانشون رو محرمم

خسته شدم . . .

خدایا مرا بپذیر ، خدایا میترسم از این نامردهایی که خنجر از پشت میزنند و عصا از کور میدزدند

خدایا خسته ام . . .

خسته تر از همیشه در انزوای خویش غرقم . . .

یا غیاث المستغیثین به دادم برس . . .

به نام خداوند سبز و پاکی

عدو شود سبب خیر اگر خدا بخواهد

سپاس بی پایان خدای سبز را که سبز آلوده به ننگ و ریای مفسدان فی الارض و بیت المال خوارگان خار و دروغگویان پست و ظاهر فریبان ریا کار نشد!

خدای را شکر که خون شهدا و اشک یتیمان و اجداد سادات و جگر پاره پاره ی امت شریف ایران اسلامی آلوده به ننگ رقاصان خیابان گرد نشد!

خدای را صد هزار مرتبه شکر که خصم خاصبان امت را افشا نمود و توهین های آنها را به جانب پستشان فرود آورد!

خدای را شکر که امروز با افتخار و اقتدار همیشگی پیراهن سبز به تن میکنم به کوری چشم اجانب پروردگان در خیابان های شهرم اقتدار هم میهنانم را اشک شوق میریزم و به ارواح پاک شهدا و سادات صلوات میفرستم و پرچم اقتدار میهنم را در اوج ترین قله ترقی به نظاره مینشینم.

به برکت مردم سبز و رهبر فرزانه سبز و اقتدار ملی سبز و احمدی نژاد سبز قداست سبز همچنان در پرچم میهنم جاریست و بیت المال خوارگان روسیاه ، روسیاه تر از قبل به فکر رنگی دگر و دسیسه ای دگر  کمرشان بر خاک نشست.

این پیروزی بر آقا امام زمان و نایب بر حقش آیت الله خامنه ای و مردم غیور کشورم و جناب دکتر محمود احمدی نژاد گوارا باد .

باشد که در میدانی دگر و جنگی دگر کار ساز شویم . . .

سبز باشید و ماندگار . . .

۲۳ / ۳ / ۸۸     -   پریشان

و با احترام در سبزترین و بارانی ترین نقطه قلبم دفنت میکنم

باشد که قداست عشق و باران جاودانی ماند . . .

باشد که برآید . . .(آمین)

هر کجا هستم باشم
آسمان مال من است
پنجره ، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
چه اهمیت دارد
گاه اگر می رویند
قارچ های غربت ؟
من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست
و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست
واژه باید خود باد ‚ واژه باید خود باران باشد
چترها را باید بست
زیر باران باید رفت
فکر را خاطره را زیر باران باید برد
با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
دوست را زیر باران باید برد
عشق را زیر باران باید جست
زیر باران باید با زن خوابید
زیر باران باید بازی کرد
زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت
زندگی تر شدن پی در پی
زندگی آب تنی کردن در حوضچه "اکنون" است
رخت ها را بکنیم
آب در یک قدمی است

. . .

تو که عاشق نبودی چرا منو دربه در کردی ؟! چرا منو خونه خراب کردی ؟

تو که میدونستی من نمیتونم طاقت بیارم چرا مبتلام کردی ؟!

تو که میدونستی من ۶ ساله که تنهام ! تو که میدونستی من ۶ ساله دارم ناله میکنم ! من که بهت گفتم طاقت دوریت رو ندارم !

چرا ؟! چرا با من این کارو کردی ؟!

حتما اشتباه کردی ؟! آره ؟! جالبه !!!

اشتباها عاشق شدی و بعد دوزاریت افتاد !!!

از دست تو ناراحت نیستم از دل خودم گله دارم که چرا تو رو باور کرد ؟! چرا ندیده و نشنیده قبولت کرد ؟!

چرا بهت اعتماد کرد ؟!

میدونی اون هم چاره ای نداشت !

تو گفتی که عاشقم شدی !!! من باورت کردم ! من تو رو به خلوت دلم راه دادم ! منم عاشقت شدم ! من بهت اعتماد کردم ! من بهت بها دادم ! من ندیده و نشنیده قبولت کردم ! من با خدا و خودم عهد کردم ! من غرورمو فنای عشقت کردم ! من صادقانه دلداری کردم!

کدوم عشق؟!کدوم دل؟!

اونم چه عشقی و چه دلی . . .

نخواستم تو رو از خودم برونم ! نخواستم حسرت عشقم رو تو دلت بزارم ! نخواستم در به درت کنم ! من سالها بود که زهر هجران رو همدم بودم ، نخواستم زهر هجران رو بچشی ، نخواستم کسی به پام بسوزه ، نخواستم به کسی که عاشقم شده بی توجهی کنم و مثل همه مردم از خودم برونمش !

من کلک خوردم ! منو با دوز و کلک به دام انداختی ! من اسیر کردی !

تو عاشق نبودی فقط میخواستی منو عاشق کنی ! تو میدونستی من دیوونه ام ! میدونستی نمیتونم طاقت بیارم ! میدونستی تنها تر از این حرفام ! تو میدونستی . . .

تو عشقمو پرپر کردی ، روحم رو زجر دادی ، دلم رو شکستی . . .

خوب حالا به خواسته ات رسیدی ؟! آروم شدی ؟! راحت شدی ؟! منم به جهنم ! هر چی میخواد به سر من خونه خراب بیاد مهم نیست ! مهم این بود که تو رسیدی ! مهم رسیدن بود نه موندن . . .

خدا از گناهت بگذزه . . .

نمیدونم چرا نمیتونم ازت متنفر باشم ! نمیدونم چرا نمیتونم تلافی کنم ! نمیدونم چرا مثل دیونه ها دارم اشک میریزم ! نمیدونم چرا نمیتونم نفرینت کنم ! نمیدونم چرا از خدا نمیخوام تو رو مجازات کنه ! نمیدونم چرا دوست دارم. . .

دلم میخواد بمیرم ! همین روزاس که دوباره خودکشی کنم ! نمیتونم با این وضعیت بسازم ! نمیتونم دووم بیارم ! نمیتونم زندگی کنم ! من دیگه طاقت ندارم یه عمر منتظر باشم ! دیگه نا ندارم . . .

بیچاره مادرم ! بعد از مرگم چه میکشه ، دلم واسه پدرم هم میسوزه ، طفلی خواهرم و وای به حال اونهمه عاشق که هر شب غصه هاشونو برام تعریف میکردن ، وای به حال اونایی که تا صبح هم گریشون بودم . . .

خدا از سر تقصیرت بگذره ، الهی هرگز این بلا سرت نیاد . . .

حالا یه هفتس که اشتها ندارم ، یه هفتس که داروهامو چند برابر کردم ، یه هفتس که معتاد شدم ، یه هفتس که خمارم ، یه هفتس که بی خوابم ، یه هفتس که شبا تا صبح بیدارم و ناله میکنم ، یه هفتس که احساس میکنم بازیچه شدم ، یه هفتس که با کسی حرف نزدم ، یه هفتس که شبا تموم ستاره ها و فرشته ها دارن با من ناله میکنن ، یه هفتس که زمین و زمان به هم ریخته ، نمیدونم چرا دنیا از هم نمیپاشه . . .

خدایا ، خدایا کمکم کن ، خدایا یاری کن تا بتونم فراموشش کنم ، خدایا حرفاش داره منو آتیش میزنه ، خدایا شعرهایی که واسم نوشته بود دارن منو تاراج میکنن . . .

خدایا کی میخوای صدای منو بشنوی ؟!

خدایا خودت گفتی هر وقت که تنها ترین تنها شدی من باهاتم ، خدایا خودت گفتی وقتی دلت شکست من باهاتم . . .

ای خدا دارم فریاد میزنم ، ای خدا دارم جون میدم ، ای خدا دارم میمیرم

ای خدا پس تو کجایی ؟! چرا زجه هامو نمیبینی ؟! چرا دردمو تسکین نمیکنی ؟!

خدایا قسمت میدم به قداست عشق خودت جونمو بگیر و از این دنیای کثیف راحتم کن ، پروردگارا قسمت میدم به قطره قطره ی اشک عاشقان ، قسمت میدم به قلب پاره پاره ی عاشقا راحتم کن ، دیگه عذاب بسه ، خدایا دیگه نمیتونم ، خدیا خودت جونمو بگیر و خلاصم کن . . .

وگر نه مجبورم خدم خدایی کنم!

خدایا ۶ سال کم بود ؟! خدایا تو این ۶ سال کم زجر کشیدم ؟! کم زجه زدم ؟! کم شکستم ؟! کم خون گریه کردم ؟! کم التماست کردم ؟!

دیگه چرا دوباره ؟! خودت که میدونستی طاقتم تمومه ، خودت که ناظر بودی داشتم میسوختم و میساختم ، خودت که ناظر بودی . . .

خدایا خودت که شاهدی من دلی رو ناروا نشکستم ، خودت که میدونی تا حالا به هیچ بنده ای خیانت نکردم ، خودت که ناظری با تمام بیچارگیم دلشکسته ها رو مدد بودم . . .

چرا ؟! خدایا چرا ؟!

من که نیتم خیر بود ، خودت که دیدی

خودت که دیدی منو اغفال کردن ، چرا ساکت موندی ؟!

خدایا تو تنها شاهد عهدم بودی

خدایا وقتی بهم گفت عاشقت شدم من با تو و خودم عهد کردم که از عشقم سیرابش کنم

چرا وقتی منو به ناروا شکست کاری نکردی ؟!

خدایا کجایی ؟!

خدایا جوابمو بده؟!!!

خدایا دارم میمیرم ، پروردگارا این چه بلایی بود ؟! خداایا من کی مستحق چنین بلایی بودم ؟!

وقتی که منو نامرانه دور زد چرا ساکت موندی ؟!

خدایا تو رو قسمت میدم به عشقم،تو رو قسمت میدم به دل پاره پاره ام ،خدایا تو رو قسمت میدم به سالهای انتظارم که تو تنها شاهدی که صادقانه گذشت،خدایا کمکم کن . . .

خدایا دیگه نمیتونم،خدایا دیگه جون به لب شدم

تو که خودت شاهد بودی وقتی که عاشقش شدم از تو اجازه گرفتم ، خدیا تو که شاهدی از تو بیشتر دوسش نداشتم !

پس چرا ؟! چرا ؟! چرا ؟!

خدایا از سر تقصیرات اون بگذر ، خدایا مراقبش باش تا کسی همچین بلایی به سرش نیاره ، خدایا من دوسش دارم . . .

خدایا . . .

خدایا . . .

خدایا . . .

من همون اولین روز و در همون اولین لحظه آشنایی گفتم که طاقت جدایی ندارم،من که همون اول بهت گفتم:

بس که میترسم از جدایی ها               می هراسم ز آشنایی ها

من که عاشقت نبودم،من که هیچ حسی نسبت به تو نداشتم،من که دنبال تو نیومدم،من که کاری به کارت نداشتم،من داشتم زندگیمو میکردم،من داشتم با درد خودم میسوختم و میساختم . . .

چرا؟! چرا با من اینکارو کردی ؟! تو که از شعر و عاشقی و آدمییت دم میزدی!چرا؟!چرا؟!چرا؟!

همون اول که اومدی سراغم من ازت پرسیدم چرا اومدی سراغ من؟! تو جواب دادی ملاقاتی که با هم داشتیم منو عاشق کرده!

من نمیخواستم تن به این رابطه بدم،ازت پرسیدم عاشق میشی یا شدی؟!تو هم در جواب گفتی عاشق شدم . . .

و این بود که دست و بال من بسته شد،و این بود که مجبور شدم تن به کاری بدم که نمیخواستم،وقتی من عاشق شدم آب از آب تکون نخورد،برای همین نخواستم سرنوشت من برای تو اتفاق بیفته،من تو رو با خودم مقایسه کردم،احساس کردم اگه تو رو از خودم ترد کنم سالها در حسرت عشقم خواهی سوخت،من نخواستم ککاری که میتونستم رو ازت دریغ کنم،من چه میدونستم اون همه شعرای عاشقونه ای که برام نوشتی همشون دیکته بود

من باورت کردم،من همون لحظه به خدا قول دادم،من همون لحظه تصمیمم رو گرفتم،برای فکر کردن،از تو وقتی نگرفتم،من حتی قیافتو ندیده بودم،من حتی اسمتو نمیدونستم،من حتی نمیدونستم چند سالته،نمیدونستم یه بدکاره هستی یا صدیقه ای ،واقعا هیچ چیزی نمیدونستم و اون لحظه نخواستم چیزی بدونم،من مراعات دلت رو کردم ،من به عشقت بها دادم،من همون لحظه بهت گفتم که تو رو از عشقم سیراب خواهم کرد،من همون لحظه با تو و خدا و خودم عهد بستم

ولی دریغ از اینکه . . .

من واقعا تو رو عاشق میدونستم،من شعرهایی رو که برام نوشته بودی رو لمس کردم،من به صداقت چشمایی که هرگز ندیده بودمشون اشک ریختم

من عرض دو روز تو رو از عشقم سیراب کردم!آنچنان سیراب شدی که حرفهایی رو بهم گفتی که حتی حالا بعد از گذشت روزها نمیتونم باور کنم

من آسونترین راه رو در اختیارت گذاشتم که بهم برسی،من غرورمو زیر پات ریختم تا مبادا لحظه ای احساس سرخوردگی و غربت داشته باشی!

قسم به صداقت عشقم که نمیتونم باور کنم،قسم به خدای عشق که من فقط عاشق نوازی کردم،قسم به خدای عشق که من عاشقت شدم،قسم به خدای عشق که من هر شعری که برات نوشتم از سر اخلاص و نیت پاک و زلال عاشقی بود

امروز حدود ۴ یا ۵ روز سپری میشه از شبی که منو با زخم زبونت شکستی،از شبی که تا سپیده دم نخوابیدم،شبی که تا سپیده دم با خدا خلوت کردم و از دست تو و دلم ناله کردم

از اون روز تا حالا نه میتونم سر کار برم نه میتونم تو خونه بشینم، نه میتونم بخوابم نه میتونم بیدار بمونم،از آب و غذا افتادم ، فقط داروهامو ۲برابر کردم

از اون روز تا حالا منگم

چطور ممکنه؟!چطور کسی میتونه دل کسی رو با این قباحت لگد مال کنه؟!پس عشقت چی شد؟!تموم عشقت ۲ روزه بود؟!

وای خدای من . . .

من عجب نادانی هستم . . .

قسم به ذات پاک خدای عاشق که من عشق تو رو نشات گرفته از عشق الهی میدونستم،هرگز به فکردم خطور نمیکرد که اینچنین رفتاری با من بکنی!

نمیدونم با چه رویی ازم پرسیدی که نفرینم کردی یا نه!!!

نمیدونم چطور به خودت اجازه دادی با منی که بهت گفتم نمیتونم زهر جدایی رو بچشم این کار رو کردی

تو چطور انسانی هستی

تو چطور به خودت اجازه دادی که با شعر های عاشقونه دلمو بدزدی

این کثیف ترین نوع دزدی بود که تو عمرم دیده بودم

من از تو گذشتم . . . و برات آرزوی موفقیت کردم

ولی خدا چی ؟! اونم ازت خواهد گذشت؟!

از مکافات عمل غافل مشو . . .

خیلی نامردانه و ناجوانمردانه منو تاراج کردی . . .

من با نامردها و ناجوانمدها و بدکاره های زیادی معاشرت کردم ولی همه اونها وقتی به دل تکه تکه من میرسیدن سعی در مدارا داشتن تا تاراج،تو تنها کسی هستی که با نام عشق و مردی منو تاراج کردی و مارک نامردی رو پیشونیم زدی

مردی به ... و تخم نیست،مردی به مرامه ،وگرنه ... و تخم خر از مال همه مردای نامرد سنگین تره!!!

آرزو میکنم بلایی که به سر من آوردی هیچ نامردی به سر تو نیاره و از خدا میخوام زجه های منو نادیده بگیره و کاری به کارت نداشته باشه چون با تمام نامردیی که در حقم کردی هنوز هم نمیتونم باور کنم و هنوز هم . . .

امیدوارم هرگز این مکتوب رو نخونی!!!

دوستت دارم!!!

تو نسیم باش و نوازش کن . . .

امروز تولدته . . .

راستشو بخوای حال حساب کردن ندارم ولی تا اونجایی که یادم میاد آخرین تولدی که برات گرفتیم ۶ یا ۷ سال قبل بود . . .

امسال برات هیچ هدیه ای نگرفتم و هیچ گلی !

از اولین روز امسال دارم به خدا التماس میکنم که این روز زودتر برسه ولی حالا که رسیده . . .

امروز دقیقا ۲ ماه و ۱۴ روزه که دارم به خدا التماس میکنم که امروز رو نبینم ! دارم التماسش میکنم که روز نولدت خبر آخرین هدیه ام رو برات برسونن و این باشه هدیه جاودانی تولدت . . .

از اول امسال چند بار اقدام کردم ولی مثل همیشه . . .

اما امروزبرای آخرین بار . . .

باشد که بر آید . . .

منی که با شعر و نقاشی زندگی میکردم و تنها دوای دردم بود این روزها حتی حال خوندن و نوشتن و نقاشی کشیدن رو هم ندارم

منی که قرار بود هر روز یک غزل از حافظ رو حفظ کنم حالا شعر های خودم رو هم فراموش کردم که هیچ حتی توان زمزمشون رو هم ندارم . . .

زندگیم شده فقط . . .

امروز دوست دارم تا سپیده دم تنها باشم و بنویسم و برای آخرین بار عکسهامون رو مرور کنم ، ناله کنم ، زجه بزنم ، شیون کنم و زار بزنم . . .

راستی یادم رفت از حال و روزت بپرسم !

زندگی ات چطوره ؟! شوهرت ؟! بجه هاتون ؟!

راستی امسال اولین کسی که تولدت رو تبریک گفت کی بود ؟!

شوهرت هم از تمام گلها به اندازه روزهای عمرت برات . . .

وقتیکه دلت میگیره نوازشت میکنه ؟! یا دیگه این چیزا براتون عادی شده ؟! روزی چند ساعت با هم حرف میزنید ؟! از آینده هم صحبت میکنید ؟! به چیزایی که دوست داری اهمیت میده ؟! تو کار خونه هم کمکت میکنه ؟!

راستی سیگار میکشه ؟! خودت چی ؟! ترک کردی ؟! باهات مشروب هم میخوره ؟! معتاد که نیست ؟!

پس با این حال تو خیلی خوشبختی و من هم خدا رو شکر میکنم که به آرزوم رسیدم . . .

روز ازدواتون تمام تدابیر امنیتی رو مراعات کرده بودین که مبادا سر و کله من پیدا بشه ولی هیچ کس فکر اینو نمی کرد که شاید من بزرگترین دسته گل زندگیت رو برات بیارم و برات آرزوی خوشبختی کنم . . .

امیدوارم تا سپیده دم آخرین هدیه ام رو تقدیمت کنم . . .

تولدت مبارک . . .

دوستت دارم . . .

"هوالحق"

میخوام اولین مکتوبم رو در سال نو بنویسم !

نمی خوام چیزی جز تو و نامی جز نام تو و حتی به غیر تو بنویسم

دلم عجیب هواتو کرده . . .

ای کاش الان کنارم بودی و میتونستیم از با هم بودن و برای هم بودن لذت ببریم . . .

ولی . . .

افسوس . . .

شاید تقدیر الهی اینگونه بود که تو در گوشه ای از دنیا که نمی دونم کجاست برای خود و همسر و احتمال یقین به وقوع برای بچه یا بچه هایت خوش باشی و من در گوشه ای از این خراب افتاده با چشمی گریان و دستی لرزان در بهترین روزهای جوانی ام اینگونه شکسته و مغلوب و مغموم برایت بنگارم !

ولی باز خدای خود را شاکرم که در مدت این چند سال همراهیم کرد تا لحظه ای از عشقت و یادت دریغ نکنم

سالی که گذشت چون سالیان گذشته ای که بی تو گذشت در بدبختی و بدبختی و بدبختی به سر شد ، سال گذشته را نیز چون سالیان گذشته با تنهایی و درد و درد و درد سپری کردم !

ولی حتی در اوج دردمندی نیز لحظه ای نخواستم دل از یادت جدا کنم و لب به گلایه بگشایم ، در اوج دردمندی و ذلت از خدا خوشبختی تو را طلبیدم و خواستم همراهیت کند تا زندگی خوب و خوشی را داشته باشی . . .

سالی که گذشت ، گذشت ! گذشت ! گذشت و گذشت . . .

امسال نیز در آغاز سال از خداوند بی همتا برایت زندگی خوب و خوش و بی دغدغه و مملو از موفقیت را مسئلت دارم . . .

باشد که برآید . . .

"هوالمعشوق"

                          صبح امید و من و عشق تو غوغا  میکند
                                                            ای دریغ از روز و شب با من مدارا  میکند

                          روزهای رفته ام را می سپارم بر  نسیم
                                                            بوی  عطر  تو  مرا  امشب  مداوا   میکند

                          رازها  دارم  به  خلوتگاه  خود  با  یا د تو
                                                            گویی امشب راز دل هم یا  خدایا  میکند

                          شکوه ها دارم ز احوال دل   درویش  خود
                                                            باری امشب یاد تو من را چه شیدا میکند

                          من  پریشانم  به  احوال دلم رحمی نما
                                                            ور نه گردون چرخ خود را بر تو روئیا میکند

پریشان       " بامداد ۱/۱/۸۸  "

از وقتی که رفتی زندگیم رنگ و بویی نداره

دیشب خوابتو دیدم ، ای کاش هرگز از خواب بیدار نمی شدم

حالا بیشتر از  ۵ ساله که رفتی . . .

همه گفتن دوای دردت گذر زمانه ، ولی هر چه که زمان میگذره بیشتر بهت احساس نیاز میکنم و بیشتر دلم هواتو میکنه و بیشتر میشکنم . . .

این روزها برام سراسر خاطره هست ، تمام روزها برام سراسر خاطره هست و تمام شبها

تو هنوزم دوسم داری ؟ هنوزم . . .

من هنوزم عاشقتم ! بیشتر از گذشته . . .

من که نمیخواستم تو بری ، خودت خواستی که بری و من مانعت نشدم

احساس کردم کسی رو بهتر از من سراغ داری

احساس کردم من اونی نیستم که تو میخوای

احساس کردم نباید تصاحبت کنم

احساس کردم عشقت نیازمند رهاییه

تو همونی بودی که من میخواستم . . .

تو همون بودی . . .

از وقتی رفتی . . .

دوستت دارم

لالا لالا دیگه بسته گل لاله
بهار سرخ امسال مثل هر ساله
هنورم تیر و ترکش قلبو میشناسه
هنوز شب زیر سرب و چکمه ویرانه
نخواب آروم گل بی خار و بی کینه
نمی بینی نشسته گوله تو سینه
آخه بارون که نیست رگبار باروته
سزای عاشق های خوب ما اینه
نترس از گوله دشمن گل لادن
که پوست شیره پوست سرزمین من
اجاق گرم سرمای شب سنگر
دلیل تا سپیده رفتن و رفتن
نخواب آروم گل بادوم نا باور
گل دل نازک خسته گل پرپر
نگو باد ولایت پرپرت کرده
دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر
دوباره قد بکش تا اوج فواره
نگو این ابر بی بارون نمیزاره
مثل یاد دلاور نشکن از دشمن
ببین سر میشکنه تا وقتی سر داره
نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم
نذاشتن هر جا با هم دیگه بد باشیم
نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب
نگو دوتا دوباره بپریم از خواب
بخوان با من نترس از گوله ی دشمن
بیا بیرون بیا بیرون ازاین مرداب
نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره
نگو تقدیر ما صد تا گره داره
به پیغام کلاغهای سیاه شک کن
که شب جز تیرگی چیزی نمی یاره
نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره
نخواب وقتی که خون از شب سرازیره
بخون وقتی که خوندن معصیت داره
بخون با من بیا تا من نگو دیره
سکوت شیشه های شب غمی داره
ولی خشم تو مشت محکمی داره
عزیز جمعه های عشق و آزادی
کلاغ پر بازی با تو عالمی داره
بخواب ای حسرت سفره گل گندم
نباش تو دالون های قصه سر در گم
نخواب رو بالش پرهای پروانه
که فریاد تو رو کم دارم ای فردا 
لالا لالا دیگه بسته گل لاله !

شاید یه روزی بیایی و بخونی . . . هر چند که میدونم . . .

امروز بد جوری دلم گرفته ، حال و حوصله هیچ کاری رو ندارم !

حالا حدود ساعت ۱۲:۴۵ شب یا بامداده ، نشستم پشت کامپیوتر ، به چند تا از وبلاگهای مورد علاقم سر زدم و حالا وبلاگم جلو چشمه و به آهنگ یکی از وبلاگهای مورد علاقم گوش میدم !
حال عجیبی بهم میده . . . حوس نوشتن کردم . . .

خیلی تنهام . . . حالا چند ساله که تنهام! شاید هم چندین سال . . .
از وقتی تو رفتی . . .
از اون شب شوم . . .
از اون شب به بعد خیلی ها اومدن تو زندگیم و رفتن . . .
ولی هیچ کدومشون جای تو ننشستن !
جای تو ، تو قلبم ، تو روحم ، تو اعماق وجودم و تو زندگیم خالیه . . .
نمیتونم کسی رو دوست داشته باشم. . .
اگه اشک امون بده میخوام بازم بنویسم . . .

- ( چند دقیقه بعد ) :

این روزا برام سراسر خاطره هست . . .

من . . . تو . . . بیعت . . . تولد . . . خانواده . . . خواستگاری . . . مخالفت . . . توافق . . . سیغه محرمیت . . . ازدواج . . . بد قولی . . . و    جدایی . . .

باور میکنی از اون روز تا حالا تنهام ؟!

تنهای تنها . . .

باور میکنی دل خیلی ها رو ناخواسته شکستم ! چون هیچ کسی نمی تونست برام تو باشه ! چون هیچ کسی نمی تونست جای خالی تو رو پر کنه ! چون هیچ کسی . . .

یادته به جون هم قسم میخوردیم که اگه به هم نرسیم خودمونو میکشیم ؟! یادته ؟؟؟

یادته چه شعرهایی واست میگفتم ؟ یادته هر وقت که نقاشی میکشیدم دوست دشتم عکس تو رو بکشم ؟

از وقتی که رفتی دیگه واسه کسی شعر نگفتم ! از وقتی رفتی دیگه عکس کسی رو نمیکشم . . .

خیلی تنهام . . .

هر چند که میدونم دیگه راهی برای برگشتت نیست . . .

ولی تا ابد تنها خواهم موند . . . تا همیشه . . . تا ابد . . .

تا ابد با نقاشی هام زندگی میکنم و با شعر هام . . .

ای کاش اون شب میمردم . . .

ای کاش هرگز زنده نمی موندم . . .

من هنوز هم سر قولم هستم ! قول دادم که بی تو زندگی نکنم . . .

به جون خودم و خودت سر قولم هستم ! من زندگی نمیکنم ! فقط نفس میکشم . . . فقط آه میکشم . . . فقط اشک میریزم . . .

فقط به امید اینکه . . . هر چند عبث . . .

من که چیزی از این دنیا نمی خواستم غیر تو . . . تو هم که میگفتی چیزی غیر من نمیخوای . . .

ولی حالا چی . . .

سر رو شونه های کی میزاری ؟ تویی که میگفتی . . .

کی موهاتو نوازش میکنه ؟!

ولی به جون خودم و خودت قسم تو اولین و آخرین کسی بودی که من موهاشو نوازش کردم . . .

چون مال من بودی . . . چه خودخواهانه میخواستمت . . .

حالا مال کی هستی ؟؟؟

تو رفتی . . . تو رفتی . . . تو رفتی . . .

من حالا خیلی تنهام و میخوام تنها بمونم و تنها بمیرم . . .
                                                                                      پریشان(  ۲۳/۱۱/۸۷  )

هر چند که هرگز دوست نداشتم از شعر های خودم تو این وبلاگ بنویسم ولی . . .

تقدیمش میکنم به . . .

"هوالحق"

یادت آید در شبی با مهر ماه و نور مهتاب و دل پر غصه ات همراه بودم ؟

اندر آن شب گفتی از دردت به دلدارت همی

من همه گوش و دلم گوش و خودم گوش شدم

التماست در وجودم رخنه کرد و طاقت دل را شکست

بعد از آن شب من شدم همراه و هم رازت به یاد خلوتی اندر شبی

لحظه ها رفتش همی سالی گذشت از آشنایی

غصه ات مرحم نمودم با دوای جان خود

جان من رنجور و من سست و رخم زرد شدی

من دگر جامی نبودم از برای آن می رنگین تو

تو همی خوش بودی و دل پر ز شور و شوق ایام

رفته بود از یاد تو آن نور مهتاب

کم کمک اندر شبی گفتی به من از یار نو

من در آن شب مردم و مردش دگر آن نور مهتاب

تو دگر یار دگر بودی و من تنها همی با غصه ات

مردم اما زنده ام من با دلی از غصه ات

تا به خود جستم بدیدم رفته ای با یار خود

رفتی و با رفتنت آن مهر ماه و نور مهتاب ربودی از شبم

بعد از آن ایام کردم زندگی با غصه ات

تا که امشب گشتم عاصی از فراغ و غصه ات

جستجو کردم بیابم لحظه گرم وصال

هر چه گشتم عاقبت شد عایدم داغ فراق

من همی هستم همان عاشق ولی سر خورده تر

داغ تو در سینه دارم باشد آن من را سپر
                                                                            پریشان ( 14 / 3 / 84 )

. . .

افسوس . . .

پاییز رفت و من هنوز زنده ام !

امروز تولدمه !!!

پنجمین تولد بی تو . . .

سفری بی آغاز
سفری بی پایان
سفری بی مقصد
سفری بی برگشت
سفری تا کابوس
سفری تا رویا
سفری تا بودا
شبنم تاج محل

باحریق یادها هم سفرم
وقتی دورم به تو نزدیکترم

هق هق پارسیان
تکه نانی در خواب
بوی گندم در مشت
مشت کودک در خاک
کفش مادر در برف
چرخ یک کالسکه
گوشه گندم زار
و درختی پاره

باحریق یادها هم سفرم
وقتی دورم به تو نزدیکترم

چمدانی بی شکل
جعبه یک دوربین
عکس یک بازیگر
جمعه های بی مشق
تلی از ته سیگار
رشته ای زنگ زده
چشم گاوی در دیس
سفره ای پوسیده

باحریق یادها هم سفرم
وقتی دورم به تو نزدیکترم

برج لندن در مه
جان لنان در باران
سهو در بی حرفی
رود سن در یک غار
متروی سان ژاغ من
قهوه سان میشل
پرسه ای در پیگل
کافه ها بی لبخند

باحریق یادها هم سفرم
وقتی دورم به تو نزدیکترم

خانه ای در آتش
بوف کوری در نور
گل یاسی در زخم
حرمت لالایی
بوسه در راه آهن
سرخی لب در شب
برکه ای از فانوس
انفجاری در ماه

باحریق یادها هم سفرم
وقتی دورم به تو نزدیکترم

کوچه ای خیس از عشق
شعر سبز لارکو
ساعت پنج عصر
مستی بی وحشت
گریه های ژکوند
خط خوب سهراب
نامه ای آب شده
ون گوگ گوش به دست

باحریق یادها هم سفرم
وقتی دورم به تو نزدیکترم

من خيس خستگي ام
بيا شانه هايت را
بالش خيل خستگي هايم كن
شايد شبي
زخمهايم را زمين بگذارم

حسرت  نبرم  به  خواب آن مرداب
كآرام درون دشت شب خفته ست

دريايم   و   نيست  باكم  از طوفان
دريا همه عمر خوابش آشفته ست